ความสุข

หลังจากได้พักผ่อนช่วงปีใหม่มาหลายวัน ผมกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะทำงานในตอนเช้า ใจผมก็ลอยนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องเก่าๆมากมาย มีหลายๆเรื่องที่ยังจำได้ชัดเจนหลายอย่าง ผมจำได้ว่าบ้านของผมจะเป็นตึกแถวห้องเดียวสีเขียวสี่ชั้น มีภาพของตัวเองนั่งล้อมวงที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กๆกับพี่สาวและพี่ชาย(ผมขอเรียกว่าโต๊ะญี่ปุ่นละกัน จริงๆก็คือโต๊ะตัวเล็กๆที่มี ก - ฮ พร้อมรูปประกอบ) นั่งกินข้าวต้มใส่หมูหยองที่แม่เตรียมไว้ เพื่อรอรถโรงเรียนตอนเช้ามืด ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่าบ้านอื่นกินอย่างไรในตอนเช้า(ถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้) แต่บ้านเราก็มีแค่หมูหยองนี่แหละที่เราได้กินอยู่ทุกวัน แต่ผมก็รู้สึกว่ามันอร่อย อร่อยกว่าของทุกๆอย่างที่ผมได้กินมาเมื่อผมโตขึ้น

ผมยังจำได้ถึงทีวีเครื่องแรกในบ้าน(ตอนนั้นเราย้ายบ้านแล้ว) มันเป็นทีวีที่มีฝาผิดเลื่อนได้ทำมาจากไม้ซี่ๆ วันหนึ่งมันถูกยกมาไว้ที่ห้องรับแขก(ผมขอเรียกว่าเป็นห้องรับแขกของบ้านละกัน(จริงๆแล้วมันก็ทำหน้าที่หลายอย่างทั้ง รับแขก กินขนม ที่นอน ท่ีทำการบ้าน ตลอดจนลานเสก็ต) ทีวีเครื่องนั้นมันพาผมให้ไปรู้จักเพื่อนใหม่ๆตั้งแต่ หน้ากากเสือ,คิวทาโร่, ปาร์แมน ตลอดจนโดราเอมอน(ห้ามเดาอายุนะครับ) เป็นเรื่องที่น่าแปลก บ้านเรามีทีวีกันเครื่องเดียว แต่คนในบ้านมีตั้ง 5-6 คน เราก็ยังดูหนังกันได้มากมายอย่างไม่เบื่อ

>มาจนถึงวันนี้ ที่บ้านผมมีทีวีเกินจำนวนคนไปเกือบสองเท่า ในห้องส่วนตัว ผมก็มีทั้งทีวี วิทยุและคอมพิวเตอร์ บางวันผมนั่งทำงานไป(เรียกเพื่อให้ดูดี จริงๆก็เล่นเกมส์ในคอมพิวเตอร์นี่แหละ) ดูทีวีไป เผลอๆยังเปิดวิทยุไปพลางๆอีกด้วย บางเวลาผมยังรู้สึกโคตรเบื่อ ไม่ว่าจะเปิดกี่เครื่องมันก็ยังไม่สุขดังใจสักที

เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เหล่านั้น มันได้สอนผมหลายๆอย่าง ความสุขของคนเรามันอาจจะขึ้นอยู่กับภาชนะที่ใส่มันก็เป็นได้  เมืื่อตอนนั้นภาชนะของผมมันคนเล็กมาก จนความสุขเล็กน้อยเพียงสิ่งเดียว ก็สามารถทำให้มันล้นเอ่อได้ถึงขนาดนั้น

มาถึงตอนนี้ผมก็จำไม่ได้ว่า ภาชนะชองผมมันใหญ่ขึ้นมามากมายตั้งแต่เมื่อไร จึงใส่อะไรมากมายเข้าไป ก็ไม่เคยล้นออกมาสักที บางทีความสุขที่ใส่ไปแทนที่มันจะเติมให้ภาชนะของผมเต็ม แต่มันอาจะทำให้ภาชนะของผมขยายตััวขึ้นเรื่อยๆก็เป็นได้

ไม่น่าเชื่อเลย ว่าตัวผมเองเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วจะสามารถสั่งสอนตัวผม ที่โตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้ได้ ถ้าตัวผมที่เป็นเด็กมามองเห็นคงต้องแอบหัวเราะเยาะแน่ๆ